( 1 ) اگر كسى بگويد : دربارهء اين قبيل روايات ، سخنانى است ! مىگوييم : ما بر آن روايات ( كه جاى ايرادى است ) متعرّض نشده‌ايم بلكه به روايتى استدلال كرديم كه احمد نقل كرده يعنى همان روايت اوّل كه از على ( ع ) نقل شد ، و اگر همهء اين روايات ثابت شود - چون نقل به معنى حديث در احكام شرعى جايز است - پس اين يكى سزاوارتر است . ( 2 ) اگر كسى بگويد : ابن حبّان محمد بن على رومى ، استاد استاد احمد بن حنبل را ضعيف دانسته و گفته است : رواياتى بر قلم و زبان افراد ثقه مىآيد كه از احاديث قطعى نيست ! مىگوييم : ابراهيم بن محمد استاد احمد بن حنبل از وى نقل حديث كرده است در صورتى كه اگر او ضعيف بود بيقين افشا مىكرد و همچنين خود احمد بن حنبل كه حديث را به او اسناد داده و او را ضعيف نشمرده است در حالى كه طبق معمول و عادت وى جرح و تعديل و نقد و بررسى مىكرد و چون اين حديث را به وى نسبت داده است معلوم مىشود كه وى در نقل روايت عادل و مورد اعتماد است . ( 3 ) دربارهء اين سخن پيامبر كه تو آقاى دنيا و آخرتى احمد در كتاب « الفضائل » از قول احمد بن عبد الجبّار صوفى به نقل از احمد بن ازهر و او از محمد بن ابراهيم ، از عطيّه عوفى ، از ابن عبّاس نقل كرده ، مىگويد : رسول خدا ( ص ) مرا نزد على بن ابى طالب ( ع ) فرستاد و فرمود به او بگو : « تو در دنيا و آخرت آقا و سرورى ، هر كه تو را دوست بدارد در حقيقت مرا دوست داشته است و هر كه تو را دشمن بدارد ، مرا دشمن داشته است » . ( 4 ) و نيز احمد ، از قول عبد الرزّاق و او از معمّر به نقل از زهرى و او از عبيد اللّه بن عبد اللّه بن عبّاس ، اين حديث را مرفوعا نقل كرده است . اگر كسى بگويد : اين حديث ضعيف است و معروف به حديث ابو الأزهر مىباشد و ابو الازهر را ابن معين دروغگو شمرده است . جواب اين است كه اين حديث را احمد در كتاب « الفضائل » آورده است و نام ابو الازهر ، احمد بن عدى مىباشد و اگر ( به فرض ) آنچه را كه ايشان گفته‌اند ، صحيح باشد ، معنا و مضمون حديث درست است و محقّق و ثابت شده است كه رسول خدا ( ص ) براى على ( ع ) گواهى